گفت‌وگو با جانباز و قهرمان ورزشی

جانبازی که در صحنه جهانی جانانه بازی کرد

وقتی از جنگ و جانبازی سخن می‌گوییم، تنها تصویر رزمنده‌ای بر ویلچر یا با عصا در ذهنمان نقش نمی‌بندد؛ گاهی قهرمانی است که نه‌تنها در میدان نبرد، که در عرصه ورزش نیز پرچم کشورش را بالا برده است.

به گزارش عصر اصفهان نیوز، نویسنده:هاجر احمدی/ علی امینی، جانباز بیش از 70درصد متولد هفتم فروردین ماه سال 44 است و در زمان نبرد ایران و عراق  نوجوانی ۱۵ ساله بود که راهی جبهه شد، در سخت‌ترین نبردها پیکرش چند تکه شد، اما روحش خم به ابرو نیاورد. امروز همان جانباز، با بیش از ۲۰ مدال جهانی، مربی تیم ملی و الگویی برای نسل جدید است کسی که باور دارد ایثار و ازخودگذشتگی پایان ندارد.

برای اولین سوال از وضعیت تاهل تان و شغل تان بفرمایید؟

بنده یک نظامی و ساکن شهر اصفهان هستم. دو فرزند دارم و 43 سال است که به درجه جانبازی نائل آمده ام.

در مورد شرایط اعزام‌تان به جبهه بفرمایید؛ چه سالی و در چند سالگی اعزام شدید و چند بار به جبهه رفتید؟

سال ۵۹، بعد از پیروزی انقلاب اسلامی و بحران‌هایی که در کردستان پیش آمد، با همان انگیزه‌ای که داشتیم احساس وظیفه کردیم برای دفاع از نظام و حیثیت جمهوری اسلامی. ابتدا در کردستان بودم و بعد از شروع جنگ تحمیلی به مناطق جنوب اعزام شدم. در مجموع از سال ۵۹ تا پایان جنگ به‌طور متناوب در جبهه حضور داشتم.

چگونه و در کجا به درجه جانبازی نائل شدید؟

سال ۶۰ اولین‌بار در جبهه مجروح شدم؛ چند گلوله به دست راستم خورد و برای مدتی فلج شد. اما مجروحیت اصلی در تاریخ 24 آبان ماه سال ۶۱ در منطقه پاسگاه شهربانی عراق، معروف به «کله‌قندی»، اتفاق افتاد. در اثر اصابت دو خمپاره مستقیم، هر دو پایم و یک دستم قطع شد. سه ماه در شیراز و مدتی هم در اصفهان بستری بودم. با وجود این شرایط، دوباره به جبهه بازگشتم و حتی در برخی عملیات‌ها حضور پیدا کردم.

قبل از جانبازی در فعالیت‌های ورزشی یا فرهنگی حضور داشتید؟

خیر. خانواده ما کشاورز بودند و بیشتر وقت من صرف کار در زمین کشاورزی می‌شد. از ۱۵ سالگی هم راهی جبهه شدم و فرصتی برای ورزش نبود. عملاً بعد از جانبازی بود که وارد ورزش شدم.

کیفیت فعالیت‌های شما بعد از جانبازی چگونه بود؟ ورزش حرفه‌ای را از چه سالی شروع کردید؟

بعد از جنگ به ادامه تحصیل پرداختم. از پنجم ابتدایی شروع کردم و تا مقطع لیسانس ادامه دادم. در کنار تحصیل وارد ورزش شدم. بسکتبال با ویلچر، تیراندازی، شنا و دومیدانی را در سطح قهرمانی دنبال کردم. در نهایت در دو رشته تیراندازی و شنا به تیم ملی راه پیدا کردم. از سال ۷۷ برای تیم ملی شنا انتخاب شدم و از سال ۸۱ به مسابقات جهانی تیراندازی اعزام شدم.

چه موفقیت‌هایی در رشته ورزشی خود کسب کرده‌اید؟

تاکنون بیش از ۲۰ مدال جهانی در رشته‌های شنا و تیراندازی کسب کرده‌ام. سال ۸۱ در کره‌جنوبی توانستم دو مدال نقره و برنز به دست آورم. در سال ۲۰۱۶ هم در مسابقات جهانی آلمان، ۹ مدال در رشته شنا کسب کردم. به لطف خدا هنوز هم ادامه می‌دهم و علاوه بر ورزش، مربی تیم ملی شنا و تیراندازی هستم.

جانبازی مانع پیشرفت شما نشد؟

نه‌تنها جانبازی مانع نشد، بلکه باعث شد با انگیزه و اعتمادبه‌نفس بیشتری ادامه بدهم. جانبازی برای من منبع نیرو و انگیزه بوده است.

برای سفارش لینک سازی موفق، باید یک برنامه دقیق داشته باشید. تعیین اهداف، انتخاب سایت‌های مرتبط و رعایت ترکیب لینک فالو و نوفالو در

حمایت خانواده و مسئولان را در چه سطحی ارزیابی می‌کنید؟

خانواده همیشه همراه و پشتیبان من بوده‌اند. در سطح مسئولان هم حمایت‌هایی شده، اما معتقدم جای کار و توجه بیشتری وجود دارد.

پس از سال‌ها، نگاه شما به مجروحیت چگونه است؟ پشیمان نیستید؟

به لطف خداوند بزرگ هیچ‌گاه پشیمان نشده‌ام حتی این مجروحیت را لطف خدا می‌دانم و این راه را ادامه خواهم داد.

قصد دارید تا چه زمانی ورزش حرفه‌ای را ادامه دهید؟

تا زمانی که توان داشته باشم ادامه می‌دهم. اکنون نیز علاوه بر قهرمانی، در عرصه مربی‌گری هم فعالیت دارم و امیدوارم بتوانم نسل جدید ورزشکاران جانباز را پرورش بدهم.

بهترین و بدترین خاطره ورزشی شما چیست؟

بدترین خاطره مربوط به سال ۷۴ بود که به مسابقات جهانی انتخاب شدم اما به دلیل نبودن کلاس‌بندی مناسب، اعزامم لغو شد. بهترین خاطره هم نخستین اعزامم در سال ۸۱ به کره‌جنوبی بود که توانستم دو مدال جهانی بگیرم.

اگر دوباره به زمان جنگ بازگردیم، باز هم حاضر به حضور در جبهه هستید؟

قطعاً. همیشه گفته ام اگر روزی جنگی پیش بیاید، با همان روحیه و انگیزه گذشته، حاضرم جانم را فدای کشور و ولایت کنم. دشمنان ما این را بدانند که من تا آخرین قطره خون از وطنم دفاع می‌کنم تا ذره ای از آن به دست شان نیفتد.

نگاه شما به ایثار و ازخودگذشتگی چیست؟

ایثار وابسته به هدف انسان است. اگر هدف، دفاع از وطن، دین و ارزش‌ها باشد، ایثار ارزشمندترین کار است. نسل امروز هم نشان داده همانند دیروز آماده دفاع از کشور هستند؛ با آگاهی و بصیرت بیشتر. من همیشه این شعار را زمزمه می کنم که ایثار و ازخودگذشتگی پایان ندارد. چرا که در این راه جوانان ما این هم در زمان 8 ساله و هم در زمان حال این امر را ثابت کرده اند.

و سر انجام روایت شخصی را بازگو کردیم که سال ها در آتش جنگ آزموده شده و پس از آن با زخم های کهنه اش، در میدان های جهانی ورزش، طرحی نو در انداخت و پیروز شد. جانبازی برای او پایان همه چیز نیست بلکه آغاز راهی تازه است تا ثابت کند ایثار و دلاورمردی واژه ای است که تنها در فرهنگ لغت ماندگار خواهد بود و ایثارگری نماد اراده انسان هایی است که دیروز در برابر دشمن متجاوز و امروز در میادین ورزشی پرچم پر افتخار ایران را بر افراشته می کنند. از خود گذشتگی نه در خط مقدم جنگ که در میدان زندگی هم  برنده است.

نویسنده: : هاجر احمدی

منبع: عصر اصفهان نیوز

برچسب ها: بازی , جانباز , علی امینی , قهرمان ورزشی